Yazı Detayı
01 Kasım 2019 - Cuma 13:23
 
“Kardeşimin Hikâyesi” Üzerine
Hakan Yozcu
kibrishakikat@gmail.com
 
 

Müzik alanında olduğu kadar, edebiyat alanında da tanınmış bir sanatçı olan Ömer Zülfü Livaneli, 1946 yılında doğdu. Ankara’da Maarif Koleji’nde okudu. Stockholm’de felsefe ve müzik eğitimi gördü.

Harvard ve Princeton Üniversitelerinde konferanslar ve dersler verdi. Uluslararası  30’dan fazla ödüle sahip. Türkiye dışında Çin, İspanya, Kore ve Almanya’da en çok satan kitaplar arasına girdi.

1996 yılında dünya kültür ve barışına yaptığı katkılarından dolay UNESCO tarafından Büyükelçilikle onurlandırıldı.

2002-2006 yılları arasında TBMM’de ve Avrupa Konseyi’nde milletvekilliği yaptı.

 Romanları 40 dilde tercüme edildi ve yayınlandı. Yazdığı romanlardan biri de “Kardeşimin Hikâyesi”dir. Akıcı bir dille yazdığı bu roman emekli bir inşaat mühendisinin yalnızlığını anlatıyor.

Zülfü Livaneli’nin “Kardeşimin Hikâyesi” adlı romanı, 2013 yılında İstanbul’da Doğan Kitap tarafından yayınlanmış. 324 sayfadan oluşuyor.

                Romanı elinize aldığınızda güzel bir Türkçe ile karşılaşıyorsunuz. Roman kapağındaki resim kafalarınızı kurcalıyor. Ne demek istediğini pek çıkaramıyorsunuz. Konu ile alakası nedir demekten kendinizi alamıyorsunuz. Yüzü torba ile örtülmüş öpüşen iki yüzsüz siluet görüyorsunuz.  Mutlaka bir şeyler düşünülerek yapılmış bir kompozisyon.  Biz anlamadıysak da mutlaka anlayan birileri olmuştur.

Artık sayfaları yavaş yavaş okuyarak romanda ilerliyorsunuz ve kendinizi Livaneli’nin üslubuna bırakıyorsunuz…

Emekliye ayrıldınız ve her şeyden elinizi ayağınızı çektiniz. Dünya artık size yük geliyor. Her şeyden kaçmak, kurtulmak istiyorsunuz. Sizi bilmeyen, tanımayan, yabancı, uzak ve küçük bir beldeye gidiyorsunuz. Bir iki kişi dışında hiç kimse ile de iletişim kurmuyorsunuz.

                Böyle bir ortamda ne yaparsınız? Gününüzü nasıl geçirir, nasıl yaşarsınız? Hele de bir yazar çizerseniz... Okumayı ve yazmayı çok seviyorsanız ...

                Zülfü Livaneli “Kardeşimin Hikâyesi” adlı romanında işte bunları düşünmüş. Emekliye ayrılmış bir mühendisi, Karadeniz sahillerinde küçük bir köyde yaşamaya mahkûm etmiş. Burada insanın aklına hemen “Neden Karadeniz?” sorusu geliyor.

                Karadeniz, yemyeşil tabiatıyla, ormanları ve dağlarıyla, deniziyle, balığı ve yöresel yemekleriyle, havasıyla, suyu ile, tüm doğal güzellikleriyle rüyaları süsleyen bir bölgedir. İnsan, burada tüm sıkıntılardan, tüm dertlerden, tüm acılardan uzak kalıp yaşamanın tadını çıkarır her haliyle. Karadeniz insana, yaşamı ve hayatı sevdirir…

                Yazar, o nedenledir ki roman kahramanına Karadeniz’i tercih ettirmiştir.

                Roman kahramanı Ahmet Arslan, bir mühendistir. Emekliye ayrılmış ve dünyanın bütün nimetlerinden el ayak çekerek, Karadeniz’in sakin bir kıyı köyüne yerleşmiştir. Burada dinlenecek, kafa dinleyecek ve büyük şehrin bütün gürültüsünden, karmaşasından, sıkıntılarından uzak kalacaktır. Rahat ve huzurlu bir yaşamla mutlu olmanın yollarını arayacaktır.

                Roman bir sabahın huzursuzluğu ile başlıyor. Roman kahramanı uyandığında sanki de kötü bir haber alacağını biliyor, hissediyor. Uyanır uyanmaz telefon çalıyor. Bu saatlerde telefondaki ses kötü haberi veriyor:

                “Mantıksız gibi geliyor ama o sabah uyandığımda tuhaf bir haber alacağımı biliyordum. Karadeniz’in lacivert dalgalarıyla baş başa kalmış olan bu ıssız köyde geçen her gün birbirinin aynısı olduğu için burada insanların heyecanla konuşacağı olaylara pek sık rastlanmazdı. O günün de ötekiler gibi sessizce akıp gitmesi gerekirdi ama galiba başka şeyler olacaktı. O mahmur sabah saatlerinde bir cinayet haberi alacağımı bilmiyordum elbette ama bir haber gelecekti. Daha yataktan çıkmamıştım, gözlerim kapalıydı, arkalarında fosforlu çizgiler bırakarak yıldırım hızıyla hareket eden mor tavşanları izliyordum.” (Sayfa 11)

                Roman, bu andan itibaren gizemli bir şekilde devam ediyor. Biraz sonra kapı defalarca çalıyor. Kahraman, köyde hiç kimseyi tanımadığı için ve kendisini de kimse bilmediği için kapıyı ısrarla açmıyor. Gelen ya yaşlı kadındır; ya da onun İngilizce öğrenmek için derse gelen oğludur. Bunlardan başka kimse gelmeyecektir. Ama gelen kişi ne kadındır ne de oğlu…

                Gelen gazeteci genç bir kızdır. Kapı açılmayınca gitmesine rağmen, dönüşte kahramanın evden çıkmadığını öğrenince şansını bir kez daha denemek istemiş ve gelip kapıyı tekrar çalmıştır. Bu defa nedense Ahmet Arslan, kapıyı açmamakta ısrarcı olmamış ve kapıyı açarak gelen bayanla ayak üstü kapıda konuşmaya başlamıştır.

                Karşılıklı tartışmalar, sürtüşmeler ve hatta kavgalar…

                Gazeteci olduğunu söyleyen kadın, Ahmet Arslan’ın az önce telefonda öğrendiği bir arkadaşının eşinin öldürülmesi olayı ile konuşmak için gelmiştir.

                Ahmet Arslan duyduğu cinayet haberi karşısında, daha ziyade ölüm karşısında afallar, ne yapacağını şaşırır. Ne yapacağını bilemez. Not defterine bir şeyler karalar ama yazdıklarını da beğenmez. Ve kapı çalar…

                Gelen Gazeteci kızdır. Aralarında birçok konuşma geçer. Gazeteci kız, meraklı biridir. İşini de severek yapmaktadır. Ahmet Arslan, ölümü düşünür. İnsan yaşamını düşünür. İnsan, geleceğini bilemeyen bir varlıktır. Dolayısı ile ne zaman öleceğini de bilmemektedir. Belki de bu nedenle yaşama dört elle sarılmıştır insan. Gelecekte neler yaşayacağını bilmeyen insan geçmişte neler yaşadığını çabuk unutuyor. Kahramana göre de yaşamın sırrı budur:

                “Herkes öleceği günü, saati bilseydi, geriye sayım ne kadar zor olurdu, düşünsenize. Geçen her dakikayı bir tabut gibi algılamaz mıydık? Açıkça yanıt vermek bile insanı ürkütüyor değil mi? Hele genç ölümler için?

Haddini bilmeyip de ay tanrıçasına âşık olan çobana verilen cezayı biliyor musun?

“Hayır duymadım” cevabını verdi. Tam da öyle tahmin etmiştim.

“Tanrıların çobana verdiği ceza kaderini bilmekti.” dedim. “Gelecekte neler yaşanacağını, yarın ne olacağını bilmek! Bundan daha korkunç bir ceza yoktur dünyada.  Ölümden beter bir ceza vermek istedikleri için, tanrılar böyle bir şey düşünmüşler.

Annemle babam da kaderini bilselerdi bir dakika olsun huzura eremezlerdi. İnsan soyu zayıf, kırılgan, ölümlü, her türlü hastalığa, kazaya, acıya açık ama kendini avutarak yaşıyor. Bunları unutuyor. İşte anahtar kelime bu; hayatın özü, büyük sırrı, olmazsa olmazı: Unutmak.” (Kardeşimin Hikayesi- Z. Livaneli sayfa 31)

Roman, genelde bu emekli mühendis ile gazeteci kız arasında karşılıklı konuşmalar şeklinde geçiyor. Gazetecinin amacı cinayeti aydınlığa çıkarmak ve öğrendiklerini de okuyucularıyla paylaşmak. Bunun için de Emekli Mühendis olan kahramanı kendisine kaynak kişi seçer. Onun fikirleri, düşünceleri kendisine hep farklı gelir. Belki de Dünya’da gördüğü ve tanıdığı en farklı kişidir.

Cinayetin sebebi üzerinde tartışmaya başlarlar. Emekli mühendise göre bir aşk cinayeti olabilir. Gazeteci kızın sorması üzerine: “Aşk dünyadaki en tehlikeli, en öldürücü duygudur.” (Sayfa 106) cevabını verir ve devam eder:

“Aşklarına karşılık bulamadıkları için intihar eden kadınlar ve erkekler mi istersin, Kıbrıs Kralı gibi içini yiyip bitiren yersiz kıskançlık krizleri sonunda çok sevdiği karısını elleriyle boğup öldürenleri mi, hapse düşenleri mi, toplu katliam yapanları mı,  güzel Helena yüzünden çıkan büyük savaşı mı, düelloda ölenleri mi, işkencede sevgilisinin adını söylememek için dişleriyle dilini koparıp atanları mı, delirenleri, tımarhaneye düşenleri mi, bütün itibarını ayaklar altına alanları mı, yok olan servetleri mi? Daha sayayım mı?”(sayfa 107)

Cinayet gecesi, verilen davette yazar da vardır. Bu nedenle o da olası bir katil adayıdır. Savcılık tarafından sorguya çekilir. Verdiği cevaplar, tuhaf hareketleri şüphe uyandırsa da olayla ilgisi olmadığından savcı tarafından serbest bırakılır.

Şüpheler, katilin evinde çalışan bulgar kadın Svetlena’ya kayar. Ve herkese göre katil Svetlana’ır. Gözaltına alınır, sorgulanır ve tutuklanır. Okuyucu son sayfaya kadar Svetlana’nın katil olduğuna inanmaya başlar. Ama iş sonunda ortaya çıkar.

Özellikle son kısımda yazar katili bir bilmece şeklinde açıklar. Eminim ki buraya gelindiğinde hiçbir okuyucu verilen şifreleri tek tek uygulayıp verilen şifreyi bulmamaya çalışmamıştır. Ben de doğal olarak tek tek her sözcüğe verilen bölümlerdeki sayfalardaki sözcükleri bulup harfleri yan yana getirdim ve katili gördüm. Ve hayretler içinde kalıp olamaz dedim.

Yazar, romanda İstanbul’un tanınmış yazar, çizer takımını, basın, reklamcı ve ticaret çevrelerinin insanları eleştiriyor. Onlar hakkındaki gerçek düşüncelerini romanın kahramanına söylettiriyor. Gerçekte onlar ikiyüzlü, birbirini sevmeyen, birbirlerine tahammül edemeyen ama severmiş gibi görünen bir güruh olarak gösteriyor:

“Bahçeye girince iki gün önceki partiyi hatırladım. Tepede parlak bir dolunay vardı, kapıları ardına kadar açık evin içi bir galeriye dönüştürülmüştü. Duvarlara Ali’nin temalı yeni tabloları asılmıştı. Kalabalık, bu resimlere kısa bir süre göz atıyor, sonra hemen bahçeye çıkıp ikili, üçlü, beşli konuşmalara katılıyorlardı. Hepsi de İstanbul’un basın, reklam, ticaret çevrelerinin tanınan erkekleri ve kadınlarıydılar. Oldukça sığ, rekabetçi, birbirinden nefret eden ama çok severmiş gibi görünen, gürültücü, can sıkıcı insanlar.” (Sayfa 72)

Yazar, kahramanı çok okuyan, kitap kurdu biri olarak vermektedir. Öyle ki evi bir kütüphane gibidir. Yüzlerce, binlerce kitabın arasında boğulmuş bir kahraman ve her dakikasını kitap okuyarak geçiren bir insan.

Romanda kahraman sürekli başka kitaplardan, eserlerden, romanlardan örnekler vermektedir. Kültürlü olduğunu gösterip düşüncelerini diğer yazarların düşünceleriyle desteklemektedir. Bu da okuyucuda iyi bir etki bırakmaktadır. Belki de okuma alışkanlığını okuyucuya kazandırmak istemektedir. Doğrusu iyi ve güzel bir yöntem. Etkilenmedim desem yalan olur.

Yazara göre, edebiyat hayatın bir gerçeğidir. Ve yaşadığımız hayat tamamen bir kurmacadır yani edebiyatın bir parçasıdır. Hayatı anlamanın tek yolu edebiyattır:

“İnanın bana, hayatın tek gerçek yanı, kurgudur, yani hikâyelerde anlatılanlardır.” (Zülfü Livaneli-Kardeşimin Hikayesi-Sayfa 83)

“ Oidipus denince kulağa ne kadar soylu geliyor değil mi? dedim. Oysa Oidipus, ödemli ayak demektir; bu kadar sıradan bir isim olduğunu düşünür müydünüz? Kusura bakmayın, biraz ukalaca bir ders gibi oldu. Ama inanın bana edebiyat, hayatı anlamanın tek yoludur. Ben, bunu yaşayarak öğrendim.” (Zülfü Livaneli-Kardeşimin Hikayesi-Sayfa 84)

Yazar, romanda Binbir Gece Masallarından esinlenmiş diyebiliriz. Ama burada rolleri değiştirerek kurgulamış olayı. Hatırlayacaksınız. Binbir Gece Masallarında bir kral her gece güzel bir kadınla birlikte oluyor ve onu sabaha karşı idam ediyordu. Taki Şehrazat’a gelene kadar bu durum devam ediyordu

Şehrazat, kraldan anlatacağı masalı dinlemesini ve bu masalın bitmesi sonunda kendisini idam etmesini istiyor. Kral da bunu kabul ediyordu. Şehrazat sabaha kadar masalı anlatıyor ama masalın sonu bir türlü gelmiyordu. Sabah olunca da Kral sonucu merak ettiğinden ertesi gün masala devam ediyorlardı.

Kardeşimin Hikâyesi adlı romanda da buna benzer bir durum yaşanıyor. Ahmet her gece gazeteci kıza kardeşinin başından geçen olayı anlatıyor.  Her defasında kızın uyuması nedeniyle masal ertesi geceye kalıyor. Bu da ister istemez Binbir Gece Masallarının tekniğini bize çağrışım yaptırıyor. Farklı ve değişik bir yöntem diyebiliriz.

Gazeteci kızın dikkati çeken başka bir şey de kahramanın farklı davranışlarıdır. Kahramanda dokunmama hastalığı vardır. Hiç kimseye dokunmamaktadır. Hiç kimseyle tokalaşmamaktadır. İnsanlardan kaçan, yalnız yaşamayı seven ve çok konuşmayan bir kişidir. Hayvanlarla konuşabildiğine inanmaktadır kahraman. Onlarla adeta sohbet etmektedir. Bu özellikleri de gazeteci kızın ilgisini çekip onu arayışa sürüklemektedir. Bu ilginç insandan güzel bir hikâye çıkarabilirim düşüncesini taşımaktadır. O nedenle gitmek istediği halde bırakıp gidememektedir.

Bir de kahramanın köpeği vardır: Kerberos.

Gazeteci kıza göre adı da tuhaf olan bu köpek sevimsiz, vahşi, yırtıcı bir şeydir. Bu nedenle köpeği hiç sevmemiştir. Sahibine aşırı bağlı olan Kerberos, Gazeteci kızın Ahmetle tartışması sonucu bağlarından koparak, sahibine zarar verdiğine inandığı için kızı ısırır ve onu hayli hırpalar. Ahmet, kızı zor kurtarır. Kız, bu nedenle birkaç gün emekli mühendisin zorunlu misafiri olacaktır. Ve böylece bin bir gece masalları başlar.

Ahmet, gazeteci kıza Rusya’da yaşadığı günleri ve kardeşinin başından geçen büyük aşkı anlatır. Aslında bu olayı hiç kimseye anlatmamaktadır. Ama nedense bu kıza anlatmakta bir sakınca görmemiştir. Burada da okuyucu, Ahmet’in gazeteci kıza karşı bir aşk duyduğunu düşünmeye başlıyor. Ama aradaki yaş farkı çok olduğundan kahraman bunu kendisi inkâr ediyor.  Tabii ister istemez insan soruyor: “Aşkın yaşı olur mu?”

Ahmet,Rusya’da yaşanan uhrevi bir aşkı anlatıyor. Mehmet’in Olga’ya karşı olan aşkını. Bu, öyle bir aşktır ki Mehmet her şeyden vaz geçiyor. İşinden, gücünden, vatanından vaz geçiyor. Öyle ki dininden dahi çıkıp hrıstiyan olmayı kabul ediyor. Okuyucu da “Bu kadar da olur mu?” diyor.

Tabii bu arada Ludmilla’yı unutmamak gerekiyor. Ludmilla işine bağlı, disiplinle çalışan, çevresinde ciddi olarak bilinen bir kadın. Türkçe bildiği için şantiyede tercümanlık da yapmaktadır. Mehmet özellikle Olga ile kendisi arasında onu tercüman olarak kullanıyor. Acaba başına gelecekleri önceden bilseydi onu kendisine tercüman olarak alabilir miydi? Ona her şeyi ile bu kadar güvenebilir miydi? Tabii okuyucu bunları romanı okuyunca öğrenebilecek.  Aşkı, ihaneti, acıyı ve işkenceyi…

Olga ile İstanbul’a gidip evlenmek isteyen Mehmet, havaalanında görevli kişilerce götürülür. Ve bir daha ortaya çıkmaz. Yer yarılıp içine girer sanki…

Ahmet, yıllarca arar kardeşini. Elçiliği devreye sokar. Ama Mehmet yok olur. Yaşayıp yaşamadığı da bilinmez olur artık. Ne olmuştur? Nereye gitmiştir? Tutuklanmış mıdır, bırakılmış mıdır? Rusya’da mı kalmıştır, başka yere mi gönderilmiştir? Bunlar hep sır olarak kalmıştır.

Şantiyede iş biter. Ahmet de çaresiz Türkiye’ye döner. Kardeşini bulamaz. Ancak yıllar sonra ne olduğunu öğrenebilecektir.

Roman, adeta birdenbire sona eriyor. Okuyucu olayların biraz daha gelişeceğini beklerken yazar pat diye bitiriyor romanı. Tabii bunu yaparken de farklı diyebileceğimiz bir tarzda bitiriyor.

Okuyucu şaşırıp kalıyor sonunda.  Katili öğrenince kafalarda soru işareti oluşuyor. Şahsen ben, bu mümkün değil demekten kendimi alamadım.

Hepsinden öte de romanı psikolojik bir tarzda bitirmiş olması çok ilginç geldi bana. Çok farklı bir yaklaşımla bitti roman. Kimsenin aklına gelemeyecek bir yöntemle son buldu.

Ama genelde baktığımızda Serenad romanı ile neredeyse aynı kurgu diyebiliriz. Yaşlı bir adam. Genç bir kadın. Aralarında belli belirsiz bir aşk duygusu ve gizemli olaylar… Bunlar da romanın ilgisini artıran özellikler değil mi?

Başlarda biraz zorlansanız da sıkılmadan okuyabileceğiniz bir roman diyebilirim.

Kütüphanenizi zenginleştirebileceğiniz ve dostlarınıza rahatlıkla önerebileceğiniz bir kitap.

İyi okumalar…

 
Etiketler: , “Kardeşimin, Hikâyesi”, Üzerine,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
17 Şubat 2020
“Bir Ahi Zaman” Oyunu
13 Şubat 2020
Ölçü Dozunu Aşmamak Gerek
12 Şubat 2020
Artık Bir Edebiyat Tarihimiz Var
10 Şubat 2020
Nihal Salman İle Aile Üzerine Bir Sohbet
06 Şubat 2020
Taşkent Doğa Parkı
04 Şubat 2020
KIBRIS TÜRK EDEBİYATI DEV BİR ESERE KAVUŞTU
31 Ocak 2020
Baş Döndürücü Gelişmeler Oluyor
29 Ocak 2020
Yüzde 5.5 Artış mı Dediniz?
27 Ocak 2020
GEÇMİŞ OLSUN TÜRKİYE’M
23 Ocak 2020
YDP’nin Adayı Prof. Arıklı
14 Ocak 2020
YDP’den Gövde Gösterisi
13 Ocak 2020
Avni’ye Göre “İstanbul Daveti”
09 Ocak 2020
Erdinç Akgür İle Devlet Tiyatroları’nı Konuştuk
08 Ocak 2020
Avni’ye Göre Yeni Hükumet
06 Ocak 2020
Son Durak Meyhanesi
03 Ocak 2020
YENİ YILDA YENİ UMUTLARIMIZ
02 Ocak 2020
Doğu Türkistan Gerçekleri
30 Aralık 2019
Kıbrıs Türkünün Bağımsızlık Mücadelesi
26 Aralık 2019
Sebahattin Kurt İle Çukurovalıları Konuştuk
22 Aralık 2019
“WOYZECK” Oyunu Üzerine
19 Aralık 2019
ADAYLAR YAVAŞ YAVAŞ AÇIKLANIYOR
15 Aralık 2019
Dursun Koç İle Sporumuz ve Denizcilik Üzerine Konuştuk
12 Aralık 2019
YDP’nin Engellenemeyen Yükselişi
09 Aralık 2019
Cehaletin Böylesi Görülmedi
05 Aralık 2019
Avni’ye Göre Hükumetin Gitmesi Çok Yakın
03 Aralık 2019
Dışarısı İçeriden Karanlık
27 Kasım 2019
“ÇUKUROVA YANIYOR” Üzerine
26 Kasım 2019
Veysel Üresin İle Çukurovalı Sanatçılar Hakkında Konuştuk
18 Kasım 2019
Kadirli Sucuk Ekmek ve Oğuzhan Usta
14 Kasım 2019
Karakütük Köyü’nde Akrabalarla
12 Kasım 2019
Hasan Dede Türbesi ve Kadirli Kent Müzesi
06 Kasım 2019
Kıbrıslılar Bizi Neden Sevmiyor?
30 Ekim 2019
KKTC ÇUKUROVALILAR DERNEĞİ Nİ ZİYARET ETTİM
20 Ekim 2019
SESSİZ ÇIĞLIK ÜZERİNE
15 Ekim 2019
Vatan Sana Canım Feda
13 Ekim 2019
“Barış Pınarı” Hayırlı Olsun
09 Ekim 2019
YDP 3. Yılını Kutladı
07 Ekim 2019
I.Akdeniz Uluslararası Araştırmalar Kongresi’nin Ardından
30 Eylül 2019
“ERZİNCAN YÖRESİ ALEVİLERİ”
25 Eylül 2019
İLK YERLİ OPERAMIZ ARAP ALİ DESTANI
23 Eylül 2019
YDP’DE AŞURE GÜNÜ
19 Eylül 2019
ÇUKUROVA TÜRKMENLERİ
18 Eylül 2019
Avni’nin Kehanetleri
12 Eylül 2019
Tekin Bertiz’in Ardından
05 Eylül 2019
OĞUZ BOYLARI KÜLTÜR VE DAYANIŞMA DERNEĞİ BAŞKANI ARİF ZEREN İLE SÖYLEŞTİK
03 Eylül 2019
AVNİ İLE CUMHURBAŞKANLIĞI SEÇİMİ ÜZERİNE KONUŞTUK
25 Ağustos 2019
GÜVERCİNLİK KÖYÜ ÇÖPLÜK MÜ?
20 Ağustos 2019
“Yangın Yerinde” Kabare mi Komedi mi?
19 Ağustos 2019
“GELECEK 100 YIL” Üzerine
15 Ağustos 2019
AVNİ İLE BAYRAMLAŞTIK
05 Ağustos 2019
KAZA “GELİYORUM” DEMEDİ
01 Ağustos 2019
Milli Değerleri Koruma Derneği Ve İsfendiyar Dayı
28 Temmuz 2019
ADANALILAR DERNEĞİ ÇOK İDDİALI GELİYOR
25 Temmuz 2019
AVNİ’YE SORDUM
22 Temmuz 2019
Kenan Akın İle Güncel Konular
18 Temmuz 2019
KİM BU AVNİ?
15 Temmuz 2019
Sadece Suriyelilere mi Vize?
11 Temmuz 2019
BOŞ VERDİM
09 Temmuz 2019
Postamız Nasıl Çalışıyor?
08 Temmuz 2019
Derman Atik İle Tiyatro Üzerine
04 Temmuz 2019
KÜLTÜREL MİRASIMIZI KİM YÖNETİYOR?
27 Haziran 2019
Hakan Tulumbacı İle Sanat Üzerine
27 Haziran 2019
Harun Tulumbacı İle Sanat Üzerine
25 Haziran 2019
Ertaç Hazer İle Kültür-Sanat
21 Haziran 2019
Hükümet Kuruldu Kurulmadan Vuruldu
18 Haziran 2019
DR CEMAL MERT İLE SÖYLEŞTİK
16 Haziran 2019
Gelişmekte Olan Farklı Bir Spor: Okçuluk
13 Haziran 2019
AVNİ’Nİ BÜYÜK İDDİASI
29 Mayıs 2019
Solcu Efendi” Üzerine Birkaç Kelam
23 Mayıs 2019
Kıbrıs’ta Osmanlı Öncesi Türk İzleri
19 Mayıs 2019
TERAPİ Üzerine
15 Mayıs 2019
ZAMAN
22 Nisan 2019
ATA - DEDE YURDUNDA
11 Nisan 2019
BÖYLE YARIŞMA OLUR MU?
07 Nisan 2019
Aşık Veysel Ve Nesimi’yi Anma Toplantısı
02 Nisan 2019
“Yaşamak Nazım Gibi” Oyunu Üzerine
27 Mart 2019
“27 Mart” KKTC İçin Acı ve Buruk Bir Gün
21 Mart 2019
“Kıbrıs’ın Dünü, Bugünü Ve Yarını”
18 Mart 2019
Bütçemiz Error Veriyor
14 Mart 2019
Sen Neymiş Be Abi!
10 Mart 2019
İRSEN KÜÇÜK’ÜN ARDINDAN
05 Mart 2019
Dairelerde Damga Pulu Sorunu
04 Mart 2019
Şerefine İnsanoğlu
01 Mart 2019
Su Akar Güldür Güldür
28 Şubat 2019
YDP Meşalesini Güvercinlik’te Yaktı
27 Şubat 2019
Liderlerden Farklı Söylemler
24 Şubat 2019
Teknoloji Mi, Dedikodu Mu?
19 Şubat 2019
Genç Ama Başarılı Diyebileceğimiz Bir Bakan
18 Şubat 2019
Sendikalarımızın Amacı Ne?
14 Şubat 2019
Öyle Bir Dünyada Yaşıyoruz Ki!
10 Şubat 2019
Uçak Biletleri Ucuzlayacak Mı?
06 Şubat 2019
Türkeş’in Evi
05 Şubat 2019
Sosyal Medya Siyaseti
04 Şubat 2019
Bu Hükümetten Keyif Alıyorum
31 Ocak 2019
Anketle Cumhurbaşkanı Mı Olur?
22 Ocak 2019
ELEKTRİK FATURALARI EZBERE Mİ HESAPLANIYOR?
22 Ocak 2019
Kıbrıs Patatesinden Vaz Mı Geçiliyor?
22 Ocak 2019
Bayrak Namustur Şereftir
18 Ocak 2019
Kıbrıs Patatesinden Vaz Mı Geçiliyor?
11 Ocak 2016
KADINLAR KAHVEHANESİ
Haber Yazılımı